zaloguj
kontrast
A
A
A
PL / EN

Technika i Nauka w Muzeum

V Konferencja Naukowa z cyklu MUZEUM- FORMY I ŚRODKI PREZENTACJI

 
MUZEUM OKRĘGOWE IM. LEONA WYCZÓŁKOWSKIEGO W BYDGOSZCZY
25 - 27 WRZEŚNIA 2019 R.
logo konferencji

Prelegent

dr Marcin Szerle

Muzeum Miasta Gdyni
Marcin Szerle - historyk, dr nauk humanistycznych, absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, muzealnik z wieloletnim stażem, kustosz dyplomowany, edukator i popularyzator historii, kultury i dziedzictwa architektonicznego. Kierownik Działu Historycznego w Muzeum Miasta Gdyni, wcześniej współtworzący gdyńskie Muzeum Emigracji. Autor licznych artykułów naukowych z zakresu historii Gdyni i regionu, dziejów medycyny, ruchów migracyjnych oraz muzealnictwa. Wielokrotny uczestnik polskich i zagranicznych konferencji naukowych. Do jego zainteresowań badawczych należą historia Gdyni i regionu, żegluga pasażerska i połączenia transatlantyckie oraz emigracja z ziem polskich w okresie międzywojennym, a także architektura modernizmu, szczególnie w wymiarze społecznym.
27
wrzesień 2019
Dzień III
11:50 - 12:10
Historyczny Dworzec Morski w Gdyni - adaptacja zabytku na cele muzealne na tle pozostałego dziedzictwa postindustrialnego portu gdyńskiego
Budowa portu w Gdyni była jedną ze sztandarowych inwestycji II RP, elementem szerszych działań politycznych, gospodarczych i militarnych. Ich rezultatem był najnowocześniejszy i największy na Bałtyku pod względem przeładunków, port. Uniwersalny dzięki połączeniu basenów wewnętrznych z pirsami wprowadzonymi w zatokę. Wyjątkowy, bo powstały przy użyciu prefabrykowanych skrzyń żelbetonowych. Uformowane nabrzeża portu stały się miejscem dla rozmaitych urządzeń przeładunkowych oraz obiektów budowlanych. Wiele spośród nich stało się znakami rozpoznawczymi portu. Charakterystyczna Łuszczarnia Ryżu, funkcjonalna chłodnia portowa, nowoczesna olejarnia, to tylko niektóre przykłady. Niekwestionowaną wizytówką Gdyni stał się Dworzec Morski. Ten postawiony przy Nabrzeżu francuskim obiekt, w latach 1933-1988 obsługiwał pasażerów, pełniąc również funkcje magazynowe. Był pierwszym miejscem kontaktu z Polską dla przypływających, ostatnim dla opuszczających kraj; świadkiem licznych historii. Od wstrzymania ruchu pasażerskiego budynek podupadał, mimo nadania mu rangi zabytku. Od 2010 r. prowadzono prace przygotowawcze w kierunku adaptacji obiektu na cele muzealne. Po odbudowie, rekonstrukcji i rewitalizacji, w 2015 r. zabytek otwarto jako siedzibę Muzeum Emigracji. W jaki sposób zadbano o zachowanie jego technicznego dziedzictwa? Czy symbol zawsze staje się ikoną? Jak inwestycja wpisuje się w praktykę ochrony terenów postindustrialnych w porcie?